AWAMEDIC

Uzależnienie od hazardu – mechanizmy, fazy i leczenie

Hazard przez lata postrzegany był jako defekt charakteru lub brak dyscypliny. Współczesna medycyna i psychologia kategoryzują go jednak jednoznacznie. Według klasyfikacji ICD-11 oraz DSM-5, patologiczny hazard to zaburzenie nawyków oraz popędów, które pod względem mechanizmów neurobiologicznych wykazuje uderzające podobieństwo do uzależnienia od substancji psychoaktywnych (alkoholu czy narkotyków).

W AwaMedic podchodzimy do problemu kompleksowo, rozumiejąc, że walka z „jednorękim bandytą” czy zakładami bukmacherskimi to proces naprawczy biochemii mózgu i schematów poznawczych.

Ruletka, żetony i karty do pokera przy laptopie na niebieskim tle.

Neurobiologiczna pułapka dopaminowa

Dlaczego hazard uzależnia, mimo że nie wprowadzamy do organizmu żadnej substancji? Odpowiedź kryje się w układzie nagrody.

  • Wyrzut dopaminy – podczas gry, zwłaszcza w momentach niepewności, mózg zalewany jest dopaminą. Badania fMRI wykazują, że tzw. near-miss (sytuacja, w której gracz był „o krok” od wygranej) aktywuje te same ośrodki nagrody, co realne zwycięstwo. To zjawisko napędza przymus dalszej gry.
  • Osłabienie kory przedczołowej – chroniczny hazard osłabia funkcje wykonawcze mózgu. Kora przedczołowa, odpowiedzialna za racjonalne podejmowanie decyzji i hamowanie impulsów, przestaje działać efektywnie. Gracz traci biologiczną zdolność do powiedzenia „stop”.

Zniekształcenia poznawcze w hazardzie

Mechanizm uzależnienia jest nierozerwalnie związany z błędami w logicznym przetwarzaniu informacji, które tworzą swoisty mur obronny wokół nałogu. Najważniejszym zjawiskiem jest tutaj tzw. paradoks hazardzisty. To błędne, podświadome przekonanie, że po serii określonych wyników losowych prawdopodobieństwo zmiany passy rośnie – mimo że każde zdarzenie (rzut kostką, wynik meczu czy obrót ruletki) jest statystycznie niezależne. Proces ten jest potęgowany przez iluzję kontroli, przejawiającą się wiarą w moc osobistych rytuałów, „systemów” czy wiedzy eksperckiej, które rzekomo pozwalają nagiąć ślepy los do własnej woli. Całość zjawiska domyka heurystyka dostępności, która sprawia, że gracz drastycznie przecenia szanse na sukces. Dzieje się tak, ponieważ mózg łatwiej przywołuje spektakularne, nagłaśniane w mediach obrazy wielkich wygranych, jednocześnie aktywnie wypierając i ignorując tysiące cichych porażek, które stanowią statystyczną codzienność hazardu.

Kliniczne fazy rozwoju choroby (według Roberta Custera)

Model opracowany przez Roberta Custera, pioniera w badaniu patologicznego hazardu, pozwala zrozumieć, że uzależnienie nie jest zdarzeniem nagłym, lecz procesem dynamicznym i postępującym. Każdy etap charakteryzuje się innym zestawem zachowań oraz mechanizmów obronnych, które oddalają pacjenta od rzeczywistości.

  1. Faza zwycięstw (The Winning Phase)

Początek drogi bywa zwodniczy i często kojarzy się z sukcesem. W tej fazie granie ma charakter okazjonalny, a motywacją jest zazwyczaj rozrywka lub chęć ucieczki od nudy. Kulminacyjnym momentem jest zazwyczaj tzw. „wielka wygrana” (big win), która wywołuje silny wyrzut dopaminy oraz buduje nieuzasadniony optymizm. Gracz zaczyna wierzyć w swoją wyjątkową passę lub rzekome umiejętności przewidywania wyników. W efekcie zwiększa częstotliwość zakładów i wysokość stawek, przeznaczając na grę coraz więcej czasu. Hazard staje się głównym źródłem ekscytacji, a wygrane są postrzegane nie jako łut szczęścia, lecz jako dowód osobistej skuteczności.

  1. Faza strat (The Losing Phase)

To etap, w którym mechanizm uzależnienia zaczyna dominować nad racjonalnym myśleniem. Głównym motorem działań staje się zjawisko „gonienia strat” (chasing) – obsesyjna potrzeba odzyskania przegranych pieniędzy za wszelką cenę. Gracz zaczyna ryzykować sumy, których nie może stracić, co prowadzi do pierwszych poważnych problemów finansowych. Pojawia się systematyczne okłamywanie rodziny, ukrywanie rachunków i wycofywanie się z życia towarzyskiego. Hazard staje się zajęciem samotnym. Zamiast przyznać się do porażki, pacjent tworzy skomplikowane sieci kłamstw, aby zdobyć środki na kolejną grę, wierząc, że tylko jeden „duży strzał” rozwiąże wszystkie jego problemy.

  1. Faza desperacji (The Desperation Phase)

W tym stadium kontrola nad impulsem grania zostaje całkowicie utracona. Presja ze strony wierzycieli, banków i oszukanych bliskich staje się paraliżująca. Gracz odczuwa chroniczne napięcie, lęk oraz rozdrażnienie, które mijają jedynie w momencie postawienia zakładu. 

Na tym etapie dochodzi często do naruszenia norm prawnych, a także etycznych – wyłudzeń kredytów, kradzieży wewnątrzrodzinnych czy przywłaszczeń mienia w miejscu pracy. Izolacja społeczna pogłębia się, a wstyd i poczucie winy są tak ogromne, że pacjent paradoksalnie szuka ukojenia w dalszej grze, wpadając w tragiczne błędne koło.

  1. Faza utraty nadziei (The Hopelessness Phase)

To najcięższy etap choroby, stanowiący bezpośrednie zagrożenie dla życia. Pacjent ma poczucie, że sytuacja jest bez wyjścia, a zniszczone relacje i długi są nie do naprawienia. Dominuje poczucie beznadziei, bezsenność oraz głęboka depresja. Często pojawiają się myśli samobójcze lub próby samobójcze, traktowane jako jedyna forma ucieczki od problemów. W tej fazie hazard często współwystępuje z nadużywaniem alkoholu lub leków uspokajających, co ma na celu stłumienie psychicznego bólu. To moment, w którym interwencja kliniczna i profesjonalna terapia w ośrodku, takim jak AwaMedic, stają się jedyną szansą na ocalenie życia pacjenta.

Jak wygląda leczenie hazardu w Awamedic?

Leczenie hazardu w naszym ośrodku AwaMedic niedalko Kielc to proces wielopoziomowy, bazujący na medycynie opartej na dowodach (EBM). Wykorzystujemy terapię poznawczo-behawioralną (CBT) jako złoty standard w dekonstrukcji błędów poznawczych. Poprzez dialog motywujący pomagamy pacjentowi odnaleźć wewnętrzne powody do zmiany, a dzięki treningom zarządzania stresem uczymy, jak regulować napięcie emocjonalne bez uciekania w ryzykowne zachowania. Ważnym elementem jest także terapia systemowa, która wspiera rodziny w wychodzeniu z mechanizmów współuzależnienia.

Podsumowanie

Patologiczny hazard jest chorobą postępującą, ale wyleczalną. Największym wrogiem powrotu do zdrowia jest wstyd i iluzja, że kolejna wygrana rozwiąże problemy finansowe. Prawdziwym sukcesem nie jest trafienie „szóstki”, ale odzyskanie kontroli nad własnym życiem oraz emocjami.

W AwaMedic oferujemy profesjonalną pomoc medyczną i terapeutyczną w bezpiecznych, dyskretnych warunkach. Pozwól sobie pomóc, zanim hazard odbierze Ci to, co najcenniejsze. Skorzystaj z naszej konsultacji ze specjalistą lub dowiedz się więcej o procesie detoksykacji cyfrowej i emocjonalnej w naszym ośrodku.

Udostępnij

Zobacz więcej

Podobne artykuły

Czy DDA to choroba psychiczna?

Czy DDA to choroba psychiczna?

Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA) to grupa osób, których życie naznaczone jest doświadczeniami wyniesionymi z dysfunkcyjnych rodzin, gdzie alkoholizm dominował jako problem. Czy DDA to choroba psychiczna, która wymaga diagnozy i

Zobacz więcej
Jak rozmawiać z osobą z DDA?

Jak rozmawiać z osobą z DDA?

Osoby z DDA, czyli Dorosłe Dzieci Alkoholików, często niosą ze sobą bagaż trudnych emocji i doświadczeń, które mogą wpływać na ich relacje i sposób komunikacji. Właściwe podejście do rozmów z

Zobacz więcej